Late post. May 1st ko pa tinype pero 19th na napublished 😅
Today is the day I am going back home. Like literally I am on the plane at this moment. It still feels surreal that I am on my way home. 4 years of working in Korea. It was tough, really tough. Mahirap malayo sa pamilya at mag isa lang abroad. But the Lord was really gracious to me na sa four years ko sa Korea ay nothing serious happened to me, aside sa mga bicycle accidents ko hahaha. But overall, everything went well for me. Maayos na work, good friends at visa that made me able to go on vacation twice a year. I’ve experienced so much din, full experience talaga. Madami akong na experience sa culture, food at mga tourists spots. Ilang beses ko din na experience ang four seasons. So no regrets na talaga ako.
Dami nagtatanong kung sure na ba daw talaga ako na umuwi. Pandemic kase at mas maayos sa Korea compared to Pinas. Honestly, may konting kaba pa din naman ako. Like paano kung biglang mag close ang CCMG. Lagi kaseng hold ang contract. Paano kung matanggal ako or hindi ko kayanin ang work na yun. May mga ganun din akong alalahanin. Pero sa buong buhay ko, hindi naman nagkulang sa akin ang Lord. Ngayon pa ba na pagkain na lang ang aalalahanin namin. So may peace sa heart ko na everything will be okay sa paguwi ko.
Sobrang excited ako sa newly renovated house, sa bonding kasama mga kapatid ko at mga pamangkin. Holidays and celebrations na buo na. Lord’s day with the brethren at bonding with my friends. Excited din ako mag work from home sa mas maayos na bahay. Yung after work eh may pagkain na tas sa hapon pupunta sa bahay mga pamangkin ko. Haysss... I can already imagine.
No comments:
Post a Comment