Monday, April 19, 2010

ubo ubo ubo

Hay... isang lingo na akong may ubo, hindi ko na talaga carry to. nakakatakoy humiga para magpahinga kase mamilipit na naman ako sa kakaubo. anu pa bang dapat inumin ko? asido na? Char! syempre joke lang.

Kakatapos lang ng camp. Nasabi ko na ba yun sa previous blog ko? Di ako sure. Enwey,ayun nga kakatapos lang. Isang camp na malayo sa mga naexperience kong camp. Una sa lahat, hindi ko kasama ang super friends, kulang sa policy, preparation, budget at marami pang anik anik. Pero isang bagay ang hindi nabago. Yun ay madami ang tumanggap kay Lord.

Ang pawis, boses, pahinga at tulog na nawala ay talagang sulit naman. Makakita ka ng testimonials na halos puro lalaki ang umiyak at naiiyak magsalita. Mga campers na nahihirapan na sa araw araw na recreation pero nakangiti pa din. At higit sa lahat, ito ang camp na madaming crush ng bayan, idol at fans.

Ay pagkababata pa naman talaga. Ma a ilove children ka, hahaha. Pero kahit papano nakakatuwa sila pagmasdan. Syempre naman, normal naman yan sa kabataan.

Nakakatuwa mang marining na sa tingin nila talagang nagiging blessing ako, alam ko ang totoo na may kapalpakan din ako. Masarap marinig na gusto ka nilang magign ate o anak, alam ko ang totoo na hindi talaga ako ganun. Madami pa din dapat ayusin sa buhay ko, pero masaya ako kase alam ko nandyan lagi si Lord. I thank the Lord na tinangal nya ang pagiging worrier ko. I thank the Lord for being sufficient to me. I thank the Lord for being my strength. Truly, people around you may dissapoint you, your family and friends, but never God will.

Hay, I cant imagine myself far from Him. Nakakabaliw, di ko kakayanin for sure.

Ewan ko kung bakit nagblog ako ulit today. Masaya lang ako ngayon. Kahit pa kulang kulang 8 libo ang bayarin ko sa katapusan. hahaha!

Saturday, April 17, 2010

Ang Buhay Kristyano

Ang buhay na ito, kala mo madali lang, hindi ah! Kahit galit na galit ka na, kelangan mong pigilan ang nararamdaman mo. Ay naku, pasalamat talaga sya, kung di ko lang naiisip ang sasabihin ng mga tao kapag nakita nilang nakikpag away ako at malalaman nilang Christian ako, ay naku talaga. Anyway, okay na din naman, alam ko naman that silence is a great revenge. Mas malakas ang tama kapag di deadma lang sayo ang kaaway mo.

Change topic, at ayun nga, natapos ang Prison Break camp. Hay, katawa. Di na ko bagay sa mga ganitong stage ng buhay, tumatanda na ako. Ano to? I love children na din? Hahaha! Hindi naman, natutuwa lang ako siguro at assuming na din. Hahaha! Akala mo porket counselor ka na eh para sa mga campers ang message, syempre hindi. I was personally set free sa camp na yun, I was set free sa mga worries sa utak ko. After the camp, binitiwan ko lahat ng nag papagulo sakin, and I know that God will continue to unleash me sa mga bagay na nagpapahirap sakin. For now, what I need to do? Serve Him with all I am. Youth fellowship, Iruhin Outreach, Five Day Club, ang dami pang dapat asikasuhin kesa mag isip ng problema.

At kelangan pa ba talaga ng 'altar call' para mag commit sa devotion? Ay naku naman Tina, tungkulin mo yan bilang Christian. Alam ko inay, eto na nga diba nagsisikap. Takot ko na lang mapalo sa hindi pagtupad sa covenant kay Lord.

Anyway, I am still in a process, sabi nga ng favorite song ko... " I know I'm filled to be emptied again, the seed I received I will sow. Ito na yun, I must stand firm, hay hirap! pero maisip ko lang na anjan si Lord, okay na ulit ako. Sa mahabang bwan na wala akong trabaho, di naman nagkulang sakin si Lord, truly that He is sufficient for me.

I just can't imagine myself away from God, away from church, away from ministry at sa mga friends ko na natitira sa church. Ay ewan ko ba, matigas lang ba talaga ang ulo nila o talagang matigas nga. Naiisip ba nila ang resulta ng mga ginagawa nila? Ay anu naman bang karapatan ko, basta ang tatanda na nila at mga Kristyano din naman, hindi na kelangan pukpukin para matauhan. I just don't want to be affected anymore, an tagal na eh, ang dami ng lies, pain at 2nd chances.

At yun lang, masaya lang magbasa ng blog after a long long time ago. Babalikan mo yung mga feelings na di mo na maalala. Magbabasa ka na hindi mo na maalala ang mga taong tinutukoy mo, hahaha! Kahit kelan ulyanin. O sya, ako'y iislip na. Nyt!

Sunday, April 4, 2010

See you soon Kuya...

I will see you soon. Aalis ka na tom. Syempre sad ako, pero I know its part of God's plan for you. I did pray and fast for this and His blessing is with you. Pagbalik mo graduate na ko. We could start our computer shop na and you don't have to leave again. I can only give you my prayers and love. See you soon kuya. I love you!